Dodenherdenking 2026: De nacht bij de Noorderweg
Toen ik vanmorgen door het dorp liep werden de eerste vlaggen al half stok gehangen. Het is 4 mei…
Op 4 mei staan we stil bij de mensen die hun leven verloren door oorlog en geweld. Ook in onze eigen omgeving zijn verhalen die laten zien hoe dichtbij de oorlog kwam.
In de nacht van 19 op 20 februari 1944 stortte bij de Noorderweg, nabij de Feithswijk, een Britse Lancaster neer. Het toestel was op de terugweg van een bombardementsvlucht boven Leipzig toen het werd aangevallen door een Duitse jager en in brand vloog.
Aan boord zaten acht bemanningsleden. Vijf van hen wisten het vliegtuig te verlaten en overleefden de crash. Drie mannen kwamen om het leven: Don Bolt, Cas Waight en Jack Laurens. Piloot Laurens bleef tot het laatst bij de stuurknuppel om zijn bemanning zoveel mogelijk tijd te geven om te ontsnappen.
Na de crash werden enkele overlevenden geholpen door mensen uit de omgeving. Dat was levensgevaarlijk, want wie geallieerde vliegers hielp, liep groot risico. Toch boden inwoners hulp, onderdak en een weg naar veiligheid. Later werden de overlevenden alsnog door de Duitsers opgepakt en naar een krijgsgevangenenkamp gebracht.
Het verhaal van de Lancaster bij de Noorderweg herinnert ons eraan dat oorlog niet alleen iets is van verre slagvelden. Ook hier, in Boerakker, Tolbert en omgeving, liet de oorlog diepe sporen na.
Tijdens de Nationale Dodenherdenking op 4 mei herdenken we alle burgers en militairen die sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen in oorlogssituaties en bij vredesoperaties. Door verhalen als deze te blijven vertellen, krijgt herdenken een gezicht. Het verbindt het grote landelijke moment van stilte met de geschiedenis van onze eigen omgeving.
Om acht uur zijn we twee minuten stil. Voor hen die vielen. Voor hen die hielpen. En voor de vrijheid waarin wij vandaag mogen leven.
Bron en foto: Historisch Boerakker: www.historischboerakker.nl
Hieronder een indrukwekkend gedicht van Egge Wieringa:
De zun kleurt grille takken rood, die bloedend griepen noar de oavendlucht vol troosteloze herinneringen.
Een veul te vroege dood ontnam de beulen, vol van martelzucht, de uutgeteerde starvelingen.
Misschien nog ofscheidswoorden die wij nooit verstoan zallen.
De trieste slötakkoorden blieven deurbestoan, bij ons allen.
’t Enege wat wij deur de troanen hen zien, bennen de noamen ien t kolles stien.
